Categoriearchief: Vrouwelijke traditie

We rise by lifting each other

Belonging
Belonging – tot een groep behoren, zich verbonden voelen – is een diepmenselijke nood.
Een verbondenheid die we zoeken sinds de navelstreng is doorgeknipt.

Eigenheid
Het vraagt een evenwicht tussen conformeren en eigenheid bewaren.
Deel worden van zonder jezelf te verliezen.
Want net zoveel als we ergens willen toebehoren, willen we gezien worden in wie we zijn.

We groeien als onze unieke talenten gewaardeerd worden.
We zijn vaak blind voor onze unieke gaven en hebben andere nodig om die zelf te zien.

We groeien als we ons gehoord weten.
Als we onze lip niet afbijten als we een mening hebben die niet gedeeld wordt.
Maar waar we ons aangemoedigd voelen om onze eigen visie in te brengen en
de moed daartoe gevierd wordt.

We groeien als we ons gerespecteerd voelen. Als er ruimte is, leeg van oordelen.
En diversiteit en eigenheid welkom zijn.

Synergie
De synergie tussen verbondenheid en eigenheid/authenticiteit zorgt ervoor dat we ons ‘inbegrepen’
in plaats van uitgesloten voelen. Het creëert een plek waar we boven onszelf en
wat we voor onszelf mogelijk achten, uitstijgen.
Een geschenk voor onszelf en voor elkaar.
We rise by lifting each other. Ik nodig je daar graag toe uit!


I See You!


Ruth

Als de maan zich laat voelen…

Het is volle maan en de april volle maan staat het dichts bij de aarde van alle volle manen die we dit jaar zullen hebben. Dat betekent dat haar invloed op de aarde ook het grootst is, het sterkt voelbaar.

Volle maan is het moment waarop de polariteiten het verst uit elkaar staan – vrouwelijk-mannelijk om er maar één te noemen staan in hun uiterste positie. De uitersten staan gespannen. En dat is in jezelf en de wereld rondom jou met momenten goed voelbaar. 

Bij nieuwe maan, daarentegen, staan die polariteiten het dichts bij elkaar, vormen ze meer een eenheid. Het voelt harmonieuzer, vloeiender, meer alsof het van zelf gaat.

Deze volle maan is net omwille van zijn nabijheid een bijzondere uitnodiging om te vertragen, om de weg naar binnen te zoeken en de spanning, onzekerheid of angst  die je ervaart te verzachten en de uitersten te harmoniseren. 

Daar bestaat een goede én eenvoudige oefening voor: de ‘nostril breathing’. een ademhaling waarbij je afwisselend door het rechter en het linker neusgat ademt: rechts in – links uit – links in- rechts uit is een volledige ademcyclus.

Christine Braet, een fijne vriendin en ervaren Yogadocente, zegt daarover het volgende:  ademen door het linker neusgat regelt je vrouwelijke energie, je maan- of chandra-energie;
ademen door het rechter neusgat regelt je mannelijke energie, je zonne- of surya-energie.
Alternerend ademen door rechter-linkerneusgat brengt je polariteiten dichter bij elkaar en genereert evenwicht. 

Door deze specifieke ademhaling (klik hier om een begeleidend filmpje op te vragen) met gesloten ogen te doen en je kin richting borstkas te laten zakken, richting kuiltje tussen je 2 sleutelbeenderen, richt je je aandacht en concentratie helemaal naar binnen.

Zet een timer voor 5 à 10 min (of langer) zodat je je helemaal aan het eb en vloed van de ademhaling kan overgeven. Na 5 min kan je op het ritme van het getij meedeinen.
Een wonderlijke manier om de rust te hervinden als de maan haar invloed laat gelden.

De afwisselende ademhaling harmoniseert de polariteiten in jezelf – je wordt rustig, serener – en je levert daarmee ook een bijdrage aan het harmoniseren van de polariteiten in de buitenwereld. Zo binnen, zo buiten. Het dient dus een dubbel doel.

De invloed van volle maan is ook de rest van de maand aanwezig. Situaties, relaties kunnen in ineens oplaaien. Ik kon het zelf al aan de lijve ervaren…

Gebruik de nostril breathing om dat serene punt in jezelf terug te vinden.  

Warme groet,

Ruth

Buiten-de-tijd -tijd

Schrikkeljaren hebben op een of andere manier iets bijzonders, iets magisch. 366 dagen: een extra dag, extra tijd, tijd buiten de tijd.

Gerekend volgens onze zonnetijd heeft de aarde 365 dagen en 6 uur tijd nodig om haar volledige baan rond de zon te beschrijven. Op 4 jaar komen we met onze telling van 365 dagen inderdaad een dag te kort: een schrikkeldag die op 29 februari bijgepast wordt.

De vrouwelijke traditie rekent niet in zonnetijd- maar in maantijd. En afhankelijk van het  referentiepunt duurt een maancyclus 28 dagen (tov sterren) of 29.5 dagen (tov de zon).. En rekent men niet in 12 maanden maar in 13 manen. 13 manen met een maancyclus van 28 dagen, brengt ons om 364 dagen. Zo hebben we niet alle 4 maar elk jaar een dag extra.

Ook in de Mayakalender vinden we die jaarlijkse extra dag terug. Voor de Maya’s eindigt het jaar op 24 juli en begint het nieuwe jaar op 26 juli. 25 juli is een dag buiten de tijd; Tijd om te vertragen. Tijd om los te laten wat achter je ligt en je te verbinden met het nieuwe dat voor je ligt. 

Wie op 29 februari niet of onvoldoende tijd had om te vertragen  krijgt op 25 juli opnieuw de kans om bij zichzelf op bezoek te gaan. Heerlijk!
Geniet ervan!.

Warme groet,

Ruth.