Categoriearchief: Community Tribe Sisterhood

True belonging

 

We rise by lifting each other

Belonging
Belonging – tot een groep behoren, zich verbonden voelen – is een diepmenselijke nood.
Een verbondenheid die we zoeken sinds de navelstreng is doorgeknipt.

Eigenheid
Het vraagt een evenwicht tussen conformeren en eigenheid bewaren.
Deel worden van zonder jezelf te verliezen.
Want net zoveel als we ergens willen toebehoren, willen we gezien worden in wie we zijn.

We groeien als onze unieke talenten gewaardeerd worden.
We zijn vaak blind voor onze unieke gaven en hebben andere nodig om die zelf te zien.

We groeien als we ons gehoord weten.
Als we onze lip niet afbijten als we een mening hebben die niet gedeeld wordt.
Maar waar we ons aangemoedigd voelen om onze eigen visie in te brengen en
de moed daartoe gevierd wordt.

We groeien als we ons gerespecteerd voelen. Als er ruimte is, leeg van oordelen.
En diversiteit en eigenheid welkom zijn.

Synergie
De synergie tussen verbondenheid en eigenheid/authenticiteit zorgt ervoor dat we ons ‘inbegrepen’
in plaats van uitgesloten voelen. Het creëert een plek waar we boven onszelf en
wat we voor onszelf mogelijk achten, uitstijgen.
Een geschenk voor onszelf en voor elkaar.
We rise by lifting each other. Ik nodig je daar graag toe uit!


I See You!


Ruth

De kracht van Sisterhood

Er was eens een grassprietje. Ze was de wanhoop nabij.
Ze was óf bevroren, overstroomd, verbrand door de zon of vertrapt door honderden zware schoenen en laarzen!

Net toen ze zich gelukkig voelde, zich uitstrekkend naar de blauwe lucht en de warme zon, luisterend naar de vogels die naar elkaar riepen en voelend naar de wind die haar streelde, werd ze kortgewiekt, platgedrukt en tegen de grond gesmakt.

Iemand die niet wist wat hij deed, sneed haar zo kort dat ze nog nauwelijks kon ademen. Ze kon het gezang van de vogels niet meer horen of de bries niet meer voelen. Ze had dagen nodig om te bekomen. Tot ze weer een beetje gegroeid was en zich terug wat kon strekken en naar de lucht kijken.

Echter, de zon brandde gedurende weken zo intens dat ze al haar mooie groene kleur verloor, bruin en droog werd. Ze dacht werkelijk dat het einde nabij was.
Precies op dat moment kwam de regen. Ze dronk diep van het koele vocht en kreeg snel haar kleur terug.

Er leek wel altijd iets te gebeuren dat haar pijn deed of haar in gevaar bracht: ijs en sneeuw, de hete zon, mensen die op haar liepen, renden en sprongen. Zo was het leven niet waard geleefd te worden!

Op een dag landde een prachtige vlinder vlakbij. Er was iets geweldigs aan deze vlinder. Het grassprietje begon tegen haar te praten en vertelde haar uiteindelijk haar droevig verhaal.

De vlinder was erg sympathiek en sprak. ‘Ik kan begrijpen hoe je je voelt, maar ik moet zeggen dat ik nogal verrast ben door je verhaal. Zie je, vanuit mijn perspectief, hoog boven je in dit veld, kijk ik naar je dag in dag uit. Ik zie hoe veerkrachtig je bent. Zelfs de ergste storm kan je niet breken. Herhaaldelijk betrapt, bevroren of verbrand – til je jezelf altijd weer op, kijkt omhoog en strek je je hoog uit naar de lucht en de wolken. En als de wind waait, hoor ik je zachte, mooie lied. ‘

Het grassprietje bedankte de vlinder en was lange tijd stil.
Toen begon ze te glimlachen en een vrolijk liedje te neuriën.
Uiteindelijk besefte ze dat haar hele leven succesvol was.


I See You!


Ruth

PS 1: De Kracht van Sisterhood
Je hebt de ander nodig om jezelf te kennen.
Zo zijn we vlinders voor elkaar.